De eerste inspiratie voor dit onderzoek komt uit Herbert Marcuses werk “Eros en cultuur” (1955), dat de druk en dwang van het economische systeem op individuen en de maatschappij onderzoekt, evenals de mogelijkheid van een beschaving zonder repressie. In de 19e eeuw was het de Engelse vakbeweging die als eerste in opstand kwam tegen de harde arbeidsdiscipline en de uit de hand lopende prestatiecultuur, die zich uitte in de ratrace en de voortdurende verhoging van werkdruk en arbeidstempo. Hoewel de Engelse arbeidersklasse zich moest aanpassen aan de strenge regels van het industrieel kapitalisme, boekte de vakbeweging succes in haar strijd voor emancipatie tegen uitbuiting en voor respect, waardigheid op de werkvloer en een eerlijke beloning voor eerlijk werk. Dit boek kan dan ook worden gezien als een vroege geschiedenis van de strijd tegen de onaanvaardbare verhoging van werkdruk en intensivering van arbeid. Dit thema is tegenwoordig nog steeds relevant, nu de wereldwijde opmars van de markteconomie en het kapitalisme leidt tot een wereldwijde economische race en onaanvaardbare uitbuiting van werknemers en kinderen in landen zonder sterke vakbeweging of arbeidswetgeving. Teun Hoefnagel (1940) studeerde filosofie in Nijmegen en sociologie en theologie in Tilburg. Van 1971 tot 2001 was hij als wetenschappelijk (hoofd)medewerker en docent wijsgerige sociologie verbonden aan de Universiteit Leiden. Hij publiceerde over (sociale) systeemtheorie, informatica, en over technologie, arbeid en samenleving.