De jaren zestig waren van groot belang voor Lisse. In deze periode werden veel veranderingen geïnitieerd en uitgevoerd. Een van de meest significante ontwikkelingen was de transformatie van het uitgestrekte Poelpoldergebied tot een woonwijk. Deze wijk, samen met latere uitbreidingen, leidde tot een bijna verdubbeling van het aantal inwoners van het dorp. Terwijl er buiten de oorspronkelijke grenzen van het dorp veel gebeurde om Lisse te moderniseren, bleef het oude centrum nog doordrongen van een dorps karakter. De Poelpolder was voornamelijk bedoeld voor nieuwkomers. Als inwoner van Lisse bleef je in “op Lis”. Het waren aanvankelijk vooral mensen uit de stad die zich hier vestigden, en op zondag zorgden zij voor wat afleiding. De oorspronkelijke dorpelingen zagen hoe deze nieuwkomers in overalls en andere werkkleding druk bezig waren met huis en tuin, wat soms tot gefronste wenkbrauwen leidde. De Lissers waren gewend dat men op de rustdag in nette kleding minstens één keer naar de kerk ging en verder rust hield. Daarnaast waren er ook andere tegenstellingen, met wortels diep in de geschiedenis, zoals de soms heftige conflicten tussen Rooms Katholieken en Protestanten. “De Kleine Kroniek van Lisse,” geschreven in opdracht van het gemeentebestuur, beschrijft onder andere de ontwikkeling van de Poelpolder tot woonwijk en het traditionele dorpsleven. Politieke kwesties worden besproken, evenals het dagelijkse leven, het rijke verenigingsleven van Lisse en uiteraard de bloembollencultuur, die in de jaren zestig een essentiële rol speelde in het dorp. De ‘Kleine Kroniek van Lisse’ probeert een beeld te schetsen van deze tijd, zonder de pretentie volledig te zijn, aangezien niet alle notulen en jaarverslagen van verenigingen en instanties bewaard zijn gebleven. Toch biedt het boek een interessant inzicht in het Lisse van de jaren zestig, waarin de basis werd gelegd voor de ontwikkeling van Lisse tot een aangename plek om te wonen, werken en leven.