In de jaren dertig van de negentiende eeuw introduceerde de Engelse jurist John Austin (1790 – 1859) het idee dat de morele waarde van wetten geen invloed heeft op hun juridische kwaliteiten. Deze typisch moderne opvatting, dat recht en moraal niet noodzakelijk met elkaar verbonden zijn, krijgt nog steeds veel bijval, ook buiten de kring van rechtsgeleerden. Vaak wordt de scheiding tussen wat recht is en wat recht zou moeten zijn, de zogenaamde scheidingsthese, gezien als het fundament van het moderne rechtspositivisme. Daarom wordt Austins filosofische benadering, zijn ‘command theory of law’, beschouwd als het prototype van het rechtspositivisme. Deze theorie markeert echter niet alleen het begin van een nieuw tijdperk in de juridische denkwijze; er ligt een hele ideeëngeschiedenis aan ten grondslag, die uiteindelijk leidt tot de scheidingsthese.