Admiraals zijn de meesters van de oceanen. In de geschiedenis van de zeevaart en politiek zijn ze vaak beroemd om hun zeeslagen, meestal met behulp van een vloot. Bekende figuren zijn de Brit Horatio Nelson en de Koreaan Yi Sun-sin. In “Alle hens aan dek” schetst Jos De Bremaeker de levens van twaalf opmerkelijke admiraals die excelleerden in zeeslagen – die niet altijd resulteerden in overwinningen – maar ook over andere, minder bekende kwaliteiten beschikten die hun prestaties een bijzondere glans geven. De Chinese Zheng He, wellicht de meest belangrijke admiraal ooit, was eveneens een uitzonderlijk diplomaat, net als de Brit Richard Howe dat eeuwen later was. De Nederlandse admiralen Michiel De Ruyter en Piet Hein brachten hun kleine land aanzienlijke roem. De bijdrage van een derde Nederlander, admiraal Cornelis Cruys, was cruciaal voor de opbouw van de Russische keizerlijke vloot onder tsaar Peter de Grote. Rozhestvensky daarentegen bracht een grote Russische vloot van Sint-Petersburg naar het Verre Oosten, waar hij werd verslagen door de bekwame Japanner Togo. De twee geportretteerde Duitse admiraals wonnen geen zeeslagen. Toch wist Wilhelm Souchon Turkije aan de kant van de Centrale Mogendheden te krijgen, waardoor de Eerste Wereldoorlog langer duurde en de Britse premier Winston Churchill gedwongen werd af te treden. Ludwig von Reuther slaagde erin om in 1919 bijna de hele Duitse vloot van zeventig oorlogsschepen voor de ogen van de Engelsen tot zinken te brengen. Ten slotte moderniseerde admiraal Zumwalt de Amerikaanse vloot en verbeterde hij de situatie van vrouwen en raciale minderheden, zoals Afro-Amerikanen.