Bert Keizer (1947), een ervaren verpleeghuisarts uit Amsterdam, heeft dertig jaar van zijn leven gewijd aan een omgeving die volgens hem evolutionair gezien niet logisch is: ouderenzorg. Ondanks zijn overtuiging dat onze afkeer of onverschilligheid jegens ouderen diepgeworteld is in ons DNA, blijft hij gefascineerd door zijn werk. Onder de titel “Zonder handschoenen” schrijft Keizer als vaste columnist voor het artsenweekblad Medisch Contact over de onomkeerbare tragedie van ouderdom. Met een scherp oog voor detail, galgenhumor en mededogen beschrijft hij zowel zijn patiënten als de wereld waarin zij leven: het verpleeghuis, dat volgens hem weinig overeenkomsten heeft met een echt thuis, net zoals Hamlet weinig met IKEA te maken heeft. Keizer bekritiseert vooral de overweldigende dominantie van de medische wetenschap, terwijl het volgens hem draait om de persoon tegenover je. Ook buiten de muren van het verpleeghuis observeert Keizer het leven en de dood van de mensheid, wat blijkt uit zijn columns over onderwerpen als de moderne psychiatrie, de eigenaardigheden van Jomanda, voltooid leven, Darwin en de ‘belachelijkheid’ van het orthomoleculaire dieet. Keizer benadert deze thema’s op een eerlijke, gepassioneerde, humoristische en kwetsbare manier. Naast zijn werk als arts, is hij ook filosoof en schrijver van “Onverklaarbaar bewoond” (2010), waarin hij zich verdiept in de neurochirurgie. In 1994 werd hij landelijk bekend met zijn bestseller “Het refrein is Hein; Leven en sterven in een verpleeghuis”.