Hoewel ze al twee eeuwen oud zijn, blijven de werken van Laplace over hemelmechanica en waarschijnlijkheidsrekening ons fascineren. Het is opmerkelijk dat hij zijn hele leven nieuwe wiskundige concepten heeft kunnen ontwikkelen. In zijn geboorteland wordt hij gezien als een Newton, die als lid van de Franse Academie ‘onsterfelijk’ is geworden. Maar Pierre-Simon Laplace, afkomstig uit Normandië, ontdekte pas op zijn negentiende waar zijn talenten lagen. Zodra hij in aanraking kwam met calculus, moest hij naar Parijs. Dankzij zijn duidelijke aanleg kon hij daar direct aan de slag als wiskundedocent, terwijl de Academie van Wetenschappen besloot zijn werk te publiceren: eerst over kromme lijnen, en uiteindelijk over de naar hem vernoemde operator en transformatie. Financieel werd hij er niet rijk van. Om wat extra inkomen te genereren, hielp hij af en toe bij de chemische experimenten van Lavoisier. Daarnaast trouwde hij met een vrouw uit een rijke familie, wat hem in staat stelde een buitenhuis te kopen. Terwijl hij daar de stabiliteit van het systeem van de Jupiter-manen berekende, werd in de stad Bailly, de eerste onderzoeker van de manen, geëxecuteerd. Na de Terreur kreeg Laplace de eer om als eerste de menigte in de plantentuin toe te spreken en uit te leggen dat het zonnestelsel echt stabiel is. Bonaparte, die de macht greep, benoemde hem tot minister en senator. In dit boek vertelt Laplace zelf zijn verhaal. Het biedt een directe manier om zijn verleden te bespreken. Is het verantwoord? Ja, er zijn bronnen, maar vaak zijn deze onvolledig of de belangrijkste zijn zoekgeraakt, en bij tegenstrijdigheden moeten keuzes worden gemaakt. Historici denken dan aan een rationele reconstructie van het verleden. De auteur van dit boek, die zich heeft verdiept in diverse historische figuren, vertrouwt op empathie en intuïtieve logica.