Wanneer men denkt aan woningcorporaties, komen vaak associaties met schandalen, buitensporige salarissen van bestuurders en het speculeren met huurdersgeld naar boven. Toch wordt de sociale woningbouw ook gezien als een bron van nationale trots. De prestaties van architecten als Berlage en het harde werk tijdens de wederopbouwperiode worden zelfs internationaal gewaardeerd. In “Het bewoonbare land” duikt Wouter Beekers in de bewogen geschiedenis van woningbouwverenigingen. Hij legt uit hoe de volkshuisvesting begon als een beweging van geëngageerde burgers die streefden naar een bewoonbaar land, en hoe politici en professionals deze inspanningen verder ontwikkelden, waarbij soms een kloof ontstond tussen de corporaties en de bewoners. Met behulp van ‘kleine verhalen’ en de praktische rol van woningcorporaties door de jaren heen maakt historicus Beekers deze rijke geschiedenis op een begrijpelijke manier inzichtelijk. Wouter Beekers is verbonden aan het Historisch Documentatiecentrum van de Vrije Universiteit Amsterdam en schrijft over de relatie tussen overheid, maatschappelijke instituties en burgers. Eerder was hij medeauteur van “Niet bij steen alleen”, een boek over de geschiedenis van de Amsterdamse woningbouwers van Patrimonium.