In de geschiedschrijving over Amsterdam is er tot op heden weinig aandacht besteed aan de periode waarin de stad en haar leiders actief betrokken waren bij slavernij en slavenhandel. Vanaf de oprichting van de West-Indische Compagnie in 1621 en de Sociëteit van Suriname in 1683, waren Amsterdamse bestuurders nauw betrokken bij de transatlantische slavenhandel. Hoewel zij op afstand bestuurden, profiteerden ze op diverse manieren van deze vernederende handel. Ze werden nauwgezet geïnformeerd over de transporten van gevangen Afrikanen naar de plantages in Amerika en waren op de hoogte van de onmenselijke omstandigheden en de wrede onderdrukking en mishandeling van slaven in de koloniën.

Het boek toont aan dat, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, er al in de zeventiende eeuw zowel vrije Afrikanen als slaven uit West-Afrika in Amsterdam leefden. Daarnaast wordt er belicht dat de slavernij van West-Afrikanen in Europa al in de eerste helft van de vijftiende eeuw in Portugal begon.

Een belangrijk aspect van de transatlantische slavenhandel was dat de slaven altijd zwarte mensen uit West-Afrika waren. Men trachtte vaak slavernij te rechtvaardigen met Bijbelse en andere argumenten.