Tot aan de jaren zestig van de twintigste eeuw stonden de lager gelegen gebieden in Friesland in de winter vaak onder water. Het waterpeil van de meren, plassen en kanalen, die gezamenlijk de provinciale wateropslag vormen en bekendstaan als de Frieslandse boezem, was moeilijk te reguleren. Duizenden hectaren grond waren niet goed afgescheiden van deze boezem door onvoldoende of te lage dijken. Het provinciale bestuur besloot daarom om in te grijpen.