Rond 1642 kregen de broers François en Pieter Hemony uit Lotharingen de opdracht van het stadsbestuur van Zutphen om een klokkenspel te gieten met een uitzonderlijk mooie klank. Hun torenklokken en luidklokken werden geroemd vanwege hun ongeëvenaarde toonzuiverheid. De reputatie van de broers verspreidde zich snel, waardoor maar liefst vijftig steden hun klokken aanschaften. Tot 1680 werkten ze afwisselend in Zutphen, Amsterdam en Gent. Heleen van der Weel toont aan dat de Hemony’s een aanzienlijk vermogen vergaarden door het combineren van stedelijke bronnen, waarmee een bedrijfsarchief werd gereconstrueerd. Hierdoor kon de tweede generatie in welstand leven zonder te hoeven werken. Met de derde generatie kwam er echter een einde aan het Hemony-geslacht. Hoewel de technische details van het klokgieten worden behandeld, richt dit boek zich vooral op ‘de mens achter de klokken’.