Tot op heden werd de geschiedenis van studentenverenigingen voornamelijk door oud-leden gedocumenteerd. De eerdere boeken over het Delftsch Studenten Corps uit 1898, 1923, 1948 en 1973 zijn ook door leden of voormalige leden geschreven. Voor de viering van het 150-jarig jubileum is echter gekozen voor een andere aanpak: professionele historici, die buitenstaanders zijn, hebben de geschiedenis van het Delftse Corps gedocumenteerd. E.W.A. Henssen opent het boek met een uitgebreid inleidend hoofdstuk dat de gehele geschiedenis van het Corps behandelt, met een nadruk op de laatste zes decennia. P.A.J. Caljé onderzoekt de sociale en regionale achtergrond van de leden en hun carrièreontwikkeling tussen 1848 en 1905, en besteedt ook aandacht aan de periode na de Tweede Wereldoorlog. G.N.M. Vis bespreekt de reputatie van het Delftsch Studenten Corps en de tijd van het ‘ingenieurssocialisme’. Ileen Montijn voert gesprekken met reünisten uit verschillende generaties, waaronder ir. Frits Philips. P.C. Viets belicht wat het Corps betekent voor een oud-lid. Interne leden Peter Montijn en E.P. Wellenstein richten zich uitgebreid op de gebruiken binnen het Corps. H. Temminck Tuinstra beschrijft de interne werking van de vereniging, terwijl Jolanda Hendriksen zich focust op de lustra en andere festiviteiten. Tot slot geven enkele journalisten een beeld van de relatie tussen het Corps en de Delftse gemeenschap. Het resultaat is een veelzijdig boek dat aansluit bij nieuwe benaderingen in de geschiedschrijving van universiteiten.