Veel mensen beseffen niet dat scheiden tot voor kort aanzienlijk lastiger was dan tegenwoordig. Eeuwenlang werd de huwelijkswetgeving sterk beïnvloed door de kerk, waardoor een huwelijk alleen door de dood kon worden beëindigd. De Bijbel bood echter twee uitzonderingen voor echtscheiding: overspel en kwaadwillige verlating. Deze uitzonderingen bleven geldig tot 1971, toen een liberale wetswijziging slechts één echtscheidingsgrond introduceerde: de duurzame ontwrichting van het huwelijk. Dit maakte een einde aan de noodzaak om overspel te bekennen als men uit elkaar wilde gaan. Hoe moeilijk het was voor echtparen die wilden scheiden, blijkt uit de vele brieven die aan de overheid werden gestuurd, vooral in de jaren zestig toen de vraag naar modernere wetgeving toenam. De minister van Justitie, de Tweede Kamer en zelfs de koningin ontvingen talloze brieven van wanhopige mensen in uitzichtloze situaties. De persoonlijke verhalen uit deze brieven, die in het Nationaal Archief zijn bewaard, vormen de basis voor dit boek. Deze verhalen bieden een indringend en soms schokkend beeld van de naoorlogse verhoudingen in Nederland en laten zien hoe belastend het huwelijk voor velen was.