In 1894 verscheen bij uitgeverij Versluys in Amsterdam het boek “Verzen” van Willem Kloos. Voor een hele generatie werd dit werk onmiddellijk een bijna heiligdom. Kloos werd beschouwd als de ‘klankgod’ van het sonnet. Na een briljante verbeelding van de liefde, waaronder de aangrijpende cyclus ‘Het Boek van Kind en God’, presenteert hij drie dramatische fragmenten die sterk door de klassieke oudheid zijn geïnspireerd. De bundel eindigt met de beruchte scheldsonnetten, waarin Kloos zijn vroegere vrienden scherp bekritiseert. Deze heruitgave van Kloos’ oorspronkelijke werk is niet alleen een eerbetoon aan de grote dichter, maar biedt ook de kans om kennis te maken met klassieke sonnetten waarvan de eerste regels diep in ons collectieve geheugen zijn gegrift: ‘Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten’, ‘De Zee, de Zee klotst voort in eindelooze deining’, ‘De boomen dorren in het laat seizoen’ en uiteraard ‘Ik ween om bloemen in den knop gebroken’. Welke Nederlandse dichter kan Kloos hierin evenaren?