Dyslexie, ook wel bekend als woordblindheid, is al sinds het eind van de 19e eeuw bekend. Desondanks duurde het meer dan acht decennia voordat het onderwijs hier aandacht aan besteedde. Dit boek onderzoekt de reden voor deze lange vertraging. Kinderen met dyslexie die vóór 1990 de basisschool doorliepen, hadden vaak moeite om verder te komen. Voor hen was het hoger onderwijs meestal onbereikbaar, en degenen die het wel haalden, moesten beschikken over flink wat doorzettingsvermogen en een hoge mate van intelligentie. Het gebrek aan kennis over dyslexie of woordblindheid betekende niet dat scholen niets deden. Vanaf 1945 lag er een sterke nadruk op lezen. De oprichting van de LOM-school bood veel kinderen met ernstige leesproblemen een plek waar ze zich begrepen en ondersteund voelden. Remedial teachers werden een vast onderdeel van scholen. Toen wetenschappelijk onderzoek naar dyslexie op gang kwam en er een samenwerking ontstond tussen wetenschappers, belangenorganisaties en de overheid, werd er vanaf 2000 beleid ontwikkeld om dyslectische kinderen te identificeren en te ondersteunen.

Over de auteur: Marjoke Rietveld-van Wingerden is docent en onderzoeker aan de Faculteit voor Gedragswetenschappen van de Vrije Universiteit. Haar onderzoek richt zich voornamelijk op de geschiedenis van speciaal onderwijs en zorg. Ze heeft samen met andere onderzoekers gepubliceerd over het onderwijs aan kinderen met gehoorproblemen (2010) en het Paedologisch Instituut van Waterink in Amsterdam (2006).