Vroeger waren stationswijken het bruisende hart van stedelijke cultuur en interactie. Tegenwoordig worden ze omgevormd tot efficiënte knooppunten waar conflicten bij voorbaat worden vermeden. Maar is deze verandering wel gunstig voor de stad zelf? De ontwikkelingen in de stationsbuurt van Antwerpen geven ons een scherpe blik op de werkelijke staat van de stad. Wat bedoelen we als we zeggen dat de stationswijk “verbeterd” wordt? Is dit een duurzame verandering die aansluit bij de sociale en culturele identiteit van de buurt? Wat kunnen we leren van de investeringen van vorige generaties en de huidige inspanningen van burgers, boekhandelaren en arbeidsbemiddelaars? Stationsbuurten fungeren als spiegels van de wereld; ze tonen zowel de gevolgen van verwaarlozing en sociale tweedeling als de investeringen en langzame groei en vernieuwing in de stad. Door een diepgaande stadsanalyse presenteert de auteur verschillende ontwerp- en beleidsvoorstellen. “Nu de achterkant van het station meer aan de voorkant komt te liggen, worden de generaties die de werkstad hebben opgebouwd, extra onder druk gezet. Een verantwoordelijke overheid weet wat haar te doen staat. (…) Een stad verbetert niet door alleen maar opvallende architectuur als stedelijk en gemengd wonen onder druk komen te staan.” Laten we samen deze stationswijk verkennen, door haar geschiedenis en stedelijke cultuur. Dit is de wijk waar op 19 en 20 september 2009 door de Uitgeverscombinatie Maklu | Garant | Het Spinhuis Het Boekenpodium, een centrum voor non-fictieboeken, werd opgericht. Dit essay verschijnt als een afzonderlijk boekje ter gelegenheid van de lancering van het tijdschrift Ruimte en Maatschappij – een Vlaams-Nederlands tijdschrift voor ruimtelijke vraagstukken. Paul Blondeel, sociaal pedagoog en oprichter-directeur van Studio Stadsonderzoek, heeft uitgebreid onderzoek gedaan in de Antwerpse stationsbuurt.