Het huidige systeem van normen voor de politie en het Openbaar Ministerie, waaraan zij tijdens opsporingsonderzoeken moeten voldoen, is vrij uitgebreid. Tegelijkertijd toont de rechtspraak enige terughoudendheid bij het controleren van deze normen, en is er onduidelijkheid over het toezicht in andere gebieden.

Dit onderzoek benadert het toezichtsvraagstuk vanuit een breder perspectief, gericht op de onderliggende strafvorderlijke normen. Het is namelijk cruciaal dat er duidelijke normen zijn en dat er adequaat toezicht is op de naleving ervan; beide zijn in samenhang onmisbaar voor een rechtsstatelijke strafrechtspleging. Het onderzoek brengt in kaart waarom strafvorderlijke normen worden ingevoerd en hoe het huidige strafvorderlijke raamwerk eruitziet. Op basis van de specifieke kenmerken van het normenstelsel wordt een beoordelingskader ontwikkeld voor effectief toezicht binnen de strafvorderlijke context. Vervolgens beschrijft het onderzoek hoe het toezicht op deze normen in de praktijk wordt uitgevoerd en beoordeelt het dit in het licht van de eisen voor goed toezicht. Dit maakt duidelijk waar de lacunes in het toezicht liggen, welke problemen daardoor ontstaan en hoe het huidige systeem verbeterd kan worden.