Cornelia J. de Vogel (1905-1986) bekleedde van 1947 tot 1974 de positie van hoogleraar in de geschiedenis van de antieke en middeleeuwse filosofie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Ze groeide op in een vrijzinnig-doopsgezinde omgeving en was in haar vroege jaren betrokken bij de idealistische jeugdbeweging na de Eerste Wereldoorlog. In 1924 bezocht ze het ‘Ster-kamp’ van de theosofen in Ommen, waar onder anderen de jonge Indiase leraar Krishnamurti sprak. Na een periode van diepgaande studie in filosofie en theologie koos ze in 1927 bewust voor het orthodoxe protestantisme en sloot zich aan bij de Hervormde Kerk. Later, tijdens haar studie van de Engelse theoloog J.H. Newman, raakte ze geïnteresseerd in het anglicanisme en rooms-katholicisme. In 1944 trad ze toe tot de Rooms-Katholieke Kerk. Gedurende de jaren zeventig werd ze bekend als een voorstander van de conservatieve stroming binnen de Nederlandse kerkprovincie. In haar ‘Autobiografie’ uit 1941, die hier is gepubliceerd, geeft Cornelia de Vogel een scherpzinnige verantwoording van haar geestelijke en intellectuele ontwikkeling tot haar toetreding tot de Hervormde Kerk. Het werk is een indrukwekkend persoonlijk document waarin eruditie, analytisch inzicht en existentieel zoeken samenkomen.