Eduard Kimman, geboren in 1946, bracht tien jaar door in Indonesië en getuigde daar van de gevolgen wanneer corruptie een alledaags fenomeen wordt binnen een samenleving. Deze ervaring motiveerde hem om in 1999, samen met anderen, de Nederlandse tak van Transparency International op te richten, een organisatie van bezorgde burgers die zich tegen corruptie keren. Kimman bekritiseert de huidige aanpak van corruptiebestrijding als te sterk beïnvloed door Amerikaanse methoden. ‘Deze benadering vertrouwt te veel op strafrecht en richt zich voornamelijk op individuele bedrijven. Dit kan leiden tot een dubbele standaard waarin omkoping officieel verboden is, maar in de praktijk vaak wordt geaccepteerd,’ verklaarde hij in de Volkskrant op 26 mei 2001. Hij benadrukte dat ethici proberen mensen te overtuigen, terwijl er in de samenleving een sterke neiging bestaat om enkel te vragen: werkt het of werkt het niet, zonder rekening te houden met de rechtvaardigheid van de gebruikte middelen. Zo is er een debat gaande onder economen over handel met voorkennis. Sommige economen beweren dat handel met voorkennis ervoor zorgt dat aandelenprijzen sneller juiste informatie weerspiegelen en pleiten daarom voor legalisering ervan. Dit leidt tot een volledige onthechting van moreel handelen binnen de economie, met als gevolg dat degenen met morele integriteit achterblijven. Zo onderstreepte Eduard Kimman het belang van bedrijfsethiek in het Volkskrant-artikel.