Wanneer iemand wordt opgesloten als straf of maatregel, wordt er meer van hen verlangd dan enkel het uitzitten van hun tijd. Tijdens hun detentie wordt verwacht dat de gedetineerde zich inzet en verandering toont. De huidige aanpak van deze verwachtingen binnen de gevangenisstraf en internering is echter problematisch, omdat deze te sterk gericht is op de bescherming van de samenleving. Deze eenzijdige focus levert niet de gewenste resultaten op en overschrijdt de grenzen van wat acceptabel is voor straffen en maatregelen. “Als je klaar bent, mag je naar huis” pleit voor een alternatief dat de menselijke waardigheid tijdens de vrijheidsberoving centraal stelt.