Deze samenvatting biedt een authentieke kijk op het leven in fronthospitalen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal is boeiend en wordt ondersteund door persoonlijke documenten en unieke foto’s die nog niet eerder zijn gepubliceerd. Terwijl kanonvuur de ramen de hele dag door laat trillen, worden binnen tien uur zeshonderd gewonden opgenomen, wat neerkomt op één per minuut. Dokter Depage bevindt zich in de gang waar verpleegster Wyckmans, ook wel bekend als Baby-Cadum, haar instructies schreeuwt met een bijna hees stemgeluid. Het zijn onbeschrijfelijke scènes. Alle operatiekamers draaien op volle toeren. Overal is bloed te zien. Soms delen drie gewonden slechts twee bedden. Brancards staan verspreid over de vloer, met doden en levenden door elkaar. In de eerste maanden van de oorlog heerst er veel wantrouwen tegenover de jonge verpleegsters die de gewonde, naakte mannen lichamen wassen en de moed hebben om hen ook onder de gordel te verzorgen. Sommigen vinden hun gedrag ongepast en noemen hen zelfs prostituees. Toch weten de verpleegsters geleidelijk aan respect te winnen voor hun vak en hun bijna onmogelijke missie: ‘Soms genezen, dikwijls verlichten, altijd troosten.’