Grote onderwijsvernieuwingen verliezen vaak hun maatschappelijke steun tijdens hun ontwikkeling. Een recent voorbeeld hiervan is het studiehuis: aanvankelijk enthousiast onthaald, maar later veel bekritiseerd. Dit fenomeen roept de vraag op waarom dit gebeurt en vormt het uitgangspunt voor het onderzoek dat in dit boek wordt beschreven. Het onderzoek bestaat uit twee delen. In het eerste deel wordt een theoretisch kader ontwikkeld dat resulteert in een model voor het analyseren van onderwijsvernieuwingen. Dit model wordt vervolgens toegepast op de evolutie van het studiehuis. Hierbij worden interviews gebruikt die de commissie Parlementair Onderzoek Onderwijs in 2007 heeft gehouden voor haar onderzoek naar onderwijsvernieuwingen. Eén van de bevindingen uit het onderzoek is dat het concept van het studiehuis tijdens het vernieuwingsproces zo wordt uitgehold dat het niet langer effectief kan functioneren in het voortgezet onderwijs. Op basis van het ontwikkelde model worden zeven aandachtspunten geformuleerd voor toekomstige onderwijsvernieuwingen. Deze aandachtspunten dienen voor een kritische evaluatie van de aanbevelingen die voortkomen uit het onderzoek van de commissie Parlementair Onderzoek Onderwijs. Thérèse Carpay heeft twaalf jaar ervaring als docent op een havo/vwo-school en was zowel binnen als buiten de school betrokken bij de ontwikkeling van het studiehuis. Na haar periode als docent werkte ze tien jaar als lerarenopleider aan het Instituut voor Leraar en School, onderdeel van de Radboud Universiteit Nijmegen. Het onderzoek dat in dit boek wordt beschreven, vond plaats aan dit instituut.