Stadsrekeningen zijn een cruciale bron voor historisch onderzoek. Helaas zijn de financiële archieven van de meeste steden slechts fragmentarisch bewaard gebleven. In veel gevallen verschijnen de eerste rekeningen niet eerder dan in de vijftiende eeuw, en slechts enkele steden hebben documenten uit de veertiende eeuw overgeleverd. Dordrecht vormt een uitzondering dankzij een ijzeren kist die rekeningen en fragmenten uit de periode 1283-1287 bevatte: 72 perkamenten vellen, deels aan elkaar genaaid en grotendeels opgerold bewaard. Dit zijn de oudste bekende stadsrekeningen van de noordelijke Nederlanden. Voor taalkundigen zijn deze documenten van groot belang omdat ze een vroeg en omvangrijk corpus van ambtelijk Nederlands bieden. Daarom zijn deze rekeningen door Geysseling opgenomen in het eerste deel van zijn Corpus van Middelnederlandse teksten. Historici vinden in deze rekeningen waardevolle informatie over de economische, sociale en institutionele aspecten van Dordrecht, destijds de grootste stad van Holland, die zich in deze periode snel ontwikkelde tot een belangrijk handelscentrum. Omdat de editie die Dozy in 1891 publiceerde, inmiddels verouderd is en de editie van Geysseling door het ontbreken van indices minder bruikbaar is voor historici, hebben Burgers en Dijkhof een nieuwe editie samengesteld met uitgebreide indices van namen en onderwerpen. Door de uiterlijke kenmerken van de vellen te bestuderen, gecombineerd met hun inhoud, zijn er correcties aangebracht in Geysselings indeling en datering. In de inleiding van de nieuwe editie wordt uitgebreid ingegaan op het ontstaan en de structuur van de rekeningen, alsmede op de institutionele, bestuurlijke en sociaal-economische ontwikkelingen van Dordrecht in de late dertiende eeuw.