Ernst Jünger, die op de respectabele leeftijd van bijna 103 jaar overleed, wordt vaak beschouwd als de laatste van de klassieken. In het indrukwekkende boek “In dienst van Leviathan” beschrijft germanist Jan Ipema op meeslepende wijze het leven van deze visionaire schrijver in de periode van 1895 tot 1932. Het avontuurlijke relaas wordt voortgezet in het tweede deel van de biografie, “Tegen de stroom”. Na de machtsovername door Hitler komt er een einde aan de activiteiten van veel vertegenwoordigers van de Conservatieve Revolutie. Sommigen passen zich stilletjes aan en maken wel of geen carrière binnen de partij. Een paar, zoals Hugo Fischer en Karl O. Paetel, verlaten het land spoedig. Anderen kiezen voor een vorm van innerlijke emigratie en beoefenen een subtiele manier van schrijven, waarbij de lezer meer tussen de regels door dan in de regels zelf leest. Ernst Jünger behoort tot deze groep. Al voor Hitler rijkskanselier werd, voelde hij een sterke afkeer voor degenen die de ‘macht van de straat’ mobiliseerden. Ipema schetst Jüngers leven en werk tegen de achtergrond van de laatste jaren van vrede, om vervolgens een portret te maken van Jünger, die op 44-jarige leeftijd in 1939 opnieuw wordt gemobiliseerd. Dit markeert een fascinerende periode waarin Jünger nauw contact onderhoudt met Franse intellectuelen, schrijvers en kunstenaars die met de Duitsers samenwerken, zoals Drieu la Rochelle, Jouhandeau en Céline, maar ook met artiesten als Braque en Picasso, die de Duitsers niet bepaald gunstig gezind waren. In Kirchhorst maakt Jünger de onvoorwaardelijke capitulatie mee. Hoewel hij blijft schrijven, mag hij voorlopig niet publiceren. Pas in 1949 verschijnen zijn eerste werken: de dagboeken “Strahlungen” en de utopische roman “Heliopolis”. Jüngers leven blijft tot de laatste bladzijde boeien, van de controversiële toekenning van de Goetheprijs in 1982 tot zijn overlijden in februari 1998.