Deze studie biedt een grondige beschrijving en analyse van de regelgeving, jurisprudentie, beleidsvorming en besluitvorming met betrekking tot de toelating van bestrijdingsmiddelen. Het Nederlandse toelatingssysteem, vastgelegd in de Bestrijdingsmiddelenwet van 1962, wordt belicht vanuit een milieurechtelijk en Europeesrechtelijk perspectief en vergeleken met het federale registratiesysteem voor bestrijdingsmiddelen in de Verenigde Staten. Het onderzoek, uitgevoerd aan het Centrum voor Milieurecht van de Universiteit van Amsterdam, beslaat een periode van tien jaar waarin het recht omtrent bestrijdingsmiddelen aanzienlijk is geëvolueerd. Factoren zoals de ontwikkeling van het recht van de Europese Gemeenschap (EG), nationale beleidsveranderingen en een toename van jurisprudentie op het gebied van bestrijdingsmiddelen hebben hieraan bijgedragen. De centrale vraag van het onderzoek is of het toelatingsinstrument een juridisch geschikt middel is om een milieuvriendelijk toelatingsbeleid te waarborgen. De analyse van regelgeving, jurisprudentie, beleid en praktijk van toelating leidt tot de identificatie van talrijke bestuurlijk-juridische problemen. De vergelijking met het Amerikaanse registratiesysteem biedt ideeën voor mogelijke oplossingen, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillen tussen het Amerikaanse systeem en het Nederlandse en EG-rechtelijke kader. De gesignaleerde problemen betreffen onder meer hiaten in normstelling en beoordeling, het niet bijwerken van toelatingsbesluiten, verkeerd gebruik van wettelijke instrumenten, beperkingen in openbaarheid en derdenparticipatie, problemen met naleving en handhaving van regels, het gebrek aan stimulans voor alternatieven en het ontbreken van beleidsmatige sturing. Voor elk knelpunt worden conclusies en aanbevelingen gegeven. De uiteindelijke conclusie is dat het toelatingsinstrument alleen effectief kan zijn als het correct wordt toegepast en aan bepaalde voorwaarden voldoet, rekening houdend met de beperkingen ervan. Dit omvat onder andere het actualiseren van toelatingsbeoordelingen, het compenseren van het nationale karakter van de toelating, het versterken van de handhaafbaarheid van regels en de openbaarheid van het toelatingsproces. Het instrument moet bovendien doelgericht worden ingezet in combinatie met andere instrumenten en afgestemd op andere regelgeving.