In 1979 werd in Lekkerkerk een groot aantal vaten met gevaarlijke stoffen onder een woonwijk ontdekt, wat het vermoeden versterkte dat de bodem op meerdere plekken in Nederland ernstig vervuild was. Dit besef leidde tot de noodzaak van saneringsmaatregelen en resulteerde in de Interimwet bodemsanering. Deze wet benadrukte vooral het principe ‘de vervuiler betaalt’. De overheid nam de kosten voor onderzoek en sanering voor haar rekening en probeerde deze later via privaatrechtelijke aansprakelijkheid te verhalen op de vervuilers. Een paar jaar later werd deze Interimwet opgevolgd door de saneringsregeling in de Wet bodembescherming, die een meer bestuursrechtelijke aanpak had en de eigenaar van de vervuilde grond een rol gaf in het saneringsproces. De komst van de Omgevingswet is inmiddels aanstaande, en in januari 2018 werd in dat kader het Aanvullingswetsvoorstel bodem aan de Tweede Kamer gepresenteerd.

Het boek “Bodemsanering in juridisch perspectief” brengt het bodembeleid en de regelgeving samen, van de Interimwet bodemsanering via de Wet bodembescherming naar de Omgevingswet. Het biedt een praktisch, up-to-date en compleet overzicht van het beleid en recht op het gebied van bodemsanering door de jaren heen.