In het boek wordt het verhaal verteld van Eric van der Laan, die tijdens de oorlog de provinciale leider was van de Landelijke Organisatie voor het verzet in Groningen. Hij werd gearresteerd, onderging martelingen in het Huis van Bewaring in Groningen, kreeg de doodstraf en werd gedeporteerd naar het beruchte Torsperrecomplex in kamp Neuengamme. In de laatste dagen van de oorlog werd hij op een schip in de Oostzee geplaatst, dat werd aangevallen door de RAF, maar Eric wist te ontsnappen. Het boek schetst een beeld van de zware oorlogsjaren en de belangrijke rol van Eric en zijn medeverzetsstrijders.

De verzetsstrijders smeedden een levenslange vriendschap en besloten na de oorlog te emigreren naar Tasmanië, waarbij ze een onderlinge overeenkomst sloten. In 1950 vertrokken Eric van der Laan en Ep Pinkster alvast om het nieuwe land te verkennen. De brieven die Eric naar huis stuurde, geven een levendige weergave van hun ontdekkingsreis en de oprichting van het dorp ‘Little Groningen’. Deze brieven zijn in het boek opgenomen.

Om het mysterie rond de luchtaanval op de schepen in de Oostzee te ontrafelen, deed Erics dochter uitgebreid onderzoek. Ze raadpleegde onder andere de notulen van het Britse oorlogskabinet en ontdekte in de Nationale Archieven in Londen belangrijke documenten met een geheimhoudingsplicht van 100 jaar – een uitzonderlijk lange periode. In het boek reconstrueert ze de gebeurtenissen voorafgaand aan de ramp en probeert ze de waarheid te achterhalen.