In de context van de Raad voor de Kinderbescherming ontstaan spanningen doordat de professional ouders zowel als onderzoeksobject als gesprekspartner moet benaderen, binnen een kader van machtsongelijkheid en gedwongen samenwerking. Gretha Pijpker, die bijna vier decennia bij de Raad heeft gewerkt, deelt haar ervaringen en inzichten over deze dynamiek. Ze analyseert de spanning die ontstaat in de relatie tussen de raadsonderzoeker en de ouder. Dit essay benadrukt dat het essentieel is voor de raadsonderzoeker om deze spanningen te herkennen, de verschillende lagen ervan te doorgronden en zo ruimte te creëren voor effectieve communicatie met ouders. Alleen op deze manier kan het onderzoek ten behoeve van het kind succesvol worden uitgevoerd.