Winston Churchill had een scherpe mening over Nederland tijdens de meidagen van 1940: hij beschreef hen als volkomen egoïstisch en stelde dat ze slechts een paar uur weerstand boden nadat ze werden aangevallen. Dit was niet de enige keer dat Nederland op de korrel werd genomen, zoals blijkt uit “Churchill en de Nederlanders.”

Voordat hij zijn politieke carrière begon, maakte Churchill naam als correspondent in de Boerenoorlog (1899-1902). De artikelen die hij toen schreef en die hem nationale bekendheid opleverden, onthulden zijn afkeer van de Nederlanders, waaronder hij ook de Boeren in Zuid-Afrika rekende. Deze afkeer werd een kenmerk van zijn publieke imago.

Vanaf 1900 werkte Churchill bijna zestig jaar aan een indrukwekkend oeuvre, wat hem in 1953 de Nobelprijs voor Literatuur opleverde. Zijn werk was vaak doordrenkt van minachting voor Nederland. Hij merkte zelfvoldaan op hoe Nederland in de achttiende eeuw tot een kleine natie was vervallen. Wat betreft de Eerste en Tweede Wereldoorlog zag hij de Nederlandse neutraliteit als een bewijs van hun fundamentele onbetrouwbaarheid. Na de oorlog moest Churchill zijn toon matigen. Net zoals Nederland in de achttiende eeuw, was Groot-Brittannië na de oorlog slechts een schim van zijn vroegere glorie: ‘Wat een klein land zijn we geworden.’