In zorginstellingen verblijven steeds meer mensen met ernstige dementie. Zorgverleners kunnen niet langer om de vraag heen: wat kunnen we deze diep in zichzelf gekeerde groep nog bieden? De belevingsgerichte aanpak voor de begeleiding van mensen met dementie heeft de laatste jaren aan belang gewonnen. Deze benadering gaat ervan uit dat mensen met dementie steeds meer in het verleden leven. Ze keren terug naar hun jeugd, waardoor vroege kinderlijke behoeften en verlangens centraal komen te staan in hun belevingswereld. Bovendien raken ze meer en meer in zichzelf opgesloten en keren zich af van hun omgeving. Snoezelen biedt een manier om contact te maken met deze ernstig demente personen. Wanneer woorden niet meer werken, spreekt het lichaam. De zintuigen, met name de tastzin, zijn de toegangspoorten tot contact. Belevingsgericht snoezelen richt zich vooral op het bereiken van de innerlijke wereld via affectief contact. Het gebruik van zintuiglijke prikkels en lichamelijk contact wordt gezien als een middel om nabijheid te creëren.