Van het einde van de negentiende eeuw tot aan de jaren zestig van de twintigste eeuw vonden tal van prominente personen uit de culturele en maatschappelijke sector hun toevlucht in de Katholieke Kerk. Onder hen waren schrijvers als Frederik van Eeden, Herman de Man en Helene Nolthenius, kunstenaars zoals Jan Toorop en Otto van Rees, architecten M.J. Granpré Molière en A.J. Kropholler, politici als H.P. Marchant, Edward Brongersma en Dick de Zeeuw, de voormalige feministe Cecile de Jong van Beek en Donk, en wetenschappers zoals Fr. Buytendijk en Cornelia de Vogel. Ook duizenden minder bekende tijdgenoten bekeerden zich met overtuiging tot het katholicisme. Deze bekeerlingen wendden zich bijna altijd tot Rome, omdat ze de Kerk zagen als beschermer van tradities, als een bastion van waarheid en zekerheid en als een baken van veiligheid te midden van de culturele, sociale en politieke veranderingen in een moderniserende wereld. Paul Luykx belicht deze golf van bekeringen voor het eerst als een geheel en plaatst deze in de historische context.