Getuigenverklaringen vormen een cruciale informatiebron voor strafrechters. Toch tonen rechtspsychologische studies aan dat getuigen niet altijd betrouwbaar zijn. Er kunnen namelijk vergissingen ontstaan tijdens het waarnemen of herinneren, en getuigen kunnen opzettelijk de waarheid verdraaien. Wanneer een strafrechter een onjuiste getuigenverklaring als bewijsmateriaal accepteert, kan dat tot een verkeerd vonnis leiden, waarbij een schuldige onterecht wordt vrijgesproken of een onschuldige ten onrechte wordt veroordeeld. Dit roept de vraag op hoe het, in het licht van de huidige rechtspsychologische inzichten over getuigenverklaringen, gesteld is met de juridische waarborgen voor het gebruik van betrouwbare getuigenverklaringen. In dit boek onderzoekt de auteur deze kwestie binnen drie juridische deelgebieden: daderidentificatie via herkenningsprocedures, de voorbereiding van getuigenverklaringen en de toepassing van de bewijsminimumregel. Het boek biedt een uitgebreid en toegankelijk overzicht van relevante rechtspsychologische kennis. De auteur bespreekt ook in hoeverre er meer recht kan worden gedaan aan deze inzichten. Dit werk is daarom waardevol voor iedereen die betrokken is bij het strafrecht, of dat nu in de praktijk of in de studie is: procespartijen, rechters, wet- en regelgevers en onderzoekers.