Nu verkrijgbaar als paperback dankzij het grote succes. Was er sprake van incidentele uitspattingen of sprake van structureel extreem geweld? Sinds 1969 luidt het officiële standpunt van de Nederlandse regering dat er in het voormalige Nederlands-Indië, afgezien van de inlichtingendiensten en de eenheden van kapitein Westerling, slechts sporadisch excessen voorkwamen. In dit revolutionaire werk toont de Zwitsers-Nederlandse historicus Rémy Limpach aan dat dit niet klopt. Tussen 1945 en 1949 vochten honderdduizenden Nederlandse soldaten tegen de onafhankelijkheid van Indonesië. Deze strijd werd lange tijd als relatief ‘schoon’ beschouwd, totdat in 1969 heel andere verhalen opdoken. Desondanks bleef het beeld bestaan dat Nederlandse militairen alleen in uitzonderlijke gevallen buitensporig geweld gebruikten. Rémy Limpach sluit aan bij het debat dat voor het eerst werd aangewakkerd door een tv-optreden van Joop Hueting in 1969. Was er in Nederlands-Indië sprake van incidentele excessen of structureel extreem geweld? Het officiële standpunt van de Nederlandse regering is dat er, behalve bij de inlichtingensecties en de commando’s van kapitein Westerling, alleen incidenteel excessen voorkwamen in het voormalig Nederlands-Indië. Dit boek van Limpach bewijst het tegendeel. Zijn onderzoek, gebaseerd op bronnen die tot nu toe door historici zijn genegeerd, schetst een beeld van een leger dat onder leiding van generaal Spoor op grote schaal extreem geweld als strategie gebruikte. De woorden van Multatuli uit 1860 over een door Nederlanders ingenomen Sumatraans dorp dat ‘dus in brand stond’, bleven negentig jaar later nog steeds relevant. “De brandende kampongs van Generaal Spoor” is meer dan alleen een correctie van een vertekend beeld. Het boek zet aan tot nadenken en raakt een gevoelige snaar in het debat over de Nederlandse dominantie in Nederlands-Indië.