In 1945 keerden duizenden verzetsstrijders terug naar huis vanuit gevangenissen en kampen. Al snel begonnen zij zich te verenigen om financiële hulp en voorzieningen te eisen voor zichzelf en de vele weduwen van het verzet. Hun grote organisatie, de Nederlandse Vereniging van Ex-Politieke Gevangenen, kortweg Expogé, had echter nog grotere ambities. Ze wilden vermiste personen opsporen, oorlogsmisdadigers berechten en de overledenen herdenken. Maar bovenal wilden ze de geest van het verzet onder de bevolking verspreiden, zodat bij toekomstige bedreigingen van de vrijheid een grotere weerstand zou ontstaan. Dit was een nobel streven, maar de vraag rees: welke geest van het verzet moest dat zijn? Expogé bestaat nog steeds, tegenwoordig draait het vooral om sociale contacten en gezelligheid, maar dat is niet altijd zo geweest. Tom de Ridder schetst in deze geschiedenis van Expogé een levendig beeld van grote bijeenkomsten, felle discussies en krachtige acties. De droom van eenheid onder degenen die tegen het nazisme vochten, brokkelde al snel af door de politieke tegenstellingen tijdens de Koude Oorlog: communistische ex-kampgenoten werden uit de vereniging gezet. Pas na 1970, toen de strijders zichzelf meer als slachtoffers begonnen te zien, werden de banden enigszins hersteld. Maar bracht dit rust binnen de gelederen? Was er sprake van bitterheid of tevredenheid over de staat van de wereld? Het is een boeiend en soms pijnlijk verhaal van menselijke grootsheid en kleinheid.