Wanneer het onderwerp jeugd ter sprake komt, beschouwt iedereen zichzelf als een expert. Tijdens de eerste jaren van ons leven dragen we de titel “jong” met ons mee, of we nu kind, tiener of jongvolwassene zijn. Meestal groeien we vrolijk op, soms wat onrustig. Het idee dat een gelukkige jeugd een stevige basis vormt voor een gelukkige toekomst wordt breed geaccepteerd, hoewel het leven soms onverwacht hard kan toeslaan. Het feit dat steeds meer jongeren opgroeien in kwetsbare situaties, vormt een serieuze uitdaging voor een welvarende samenleving.

In plaats van te klagen over jongeren en de wijze waarop overheden en media hen behandelen, is het belangrijk om de positieve kanten te zien. In werkelijkheid lukt het generaties jongeren telkens weer om de wereld draaiende te houden, ondanks dat ze vaak de gebreken van hun opvoeders herhalen. Een wantrouwende houding is per definitie contraproductief; het ondermijnt de reputatie van jongeren, drukt hun enthousiasme de kop in en reduceert hen tot onterecht mislukkelingen.

Het Vlaamse jeugdwerk is het beste voorbeeld van dit optimisme. Als een van de meest veelbelovende verschijnselen in de vaak stroef functionerende Vlaamse samenleving, speelt het een centrale rol in deze publicatie. Het jeugdwerk trotseert voorlopig met verve vele (acute) bedreigingen en tart met zijn nutteloze speelsheid en speelse nuttigheid (cf. D. Wildemeersch) de soms benauwde ernst van volwassenen.

De lezer kan een breed perspectief verwachten, met een uitgebreid referentiekader dat aandacht geeft aan de vele dimensies en kenmerken van jongeren en hun omgevingen. Hierbij ligt de nadruk vooral op de relatie tussen overheden en de jeugd, waarbij het jeugdwerk bijzondere aandacht krijgt.

Guy Redig studeerde orthopedagogiek en agogiek aan de VUB en promoveerde tot doctor in de sociale wetenschappen aan de KU Nijmegen. Hij is werkzaam als docent en zelfstandig consulent, doet onderzoek, begeleidt en publiceert over sociale, culturele en jeugd(werk)thema’s en overheidsbeleid.