Het zelfportret is een uniek sub-genre binnen de kunst. Naast de drie grote categorieën van kunstgeschiedenis: landschap, stilleven en portret, neemt het zelfportret een speciale positie in. Hoewel het onder de portretkunst valt, heeft het zelfportret een andere benadering: de kunstenaar toont zichzelf. Hierin vallen de kijker en degene die bekeken wordt samen. De beschouwer krijgt een inkijkje in het innerlijke leven van de kunstenaar. Nauwelijks een kunstvorm is zo direct. Als kunstliefhebbers betreden we de intieme wereld van de kunstenaar. Iedereen heeft zijn eigen redenen om zichzelf af te beelden, maar enkele gemeenschappelijke motieven zijn communicatie en reflectie. Communicatie kan variëren van promotie, visitekaartje, zelfonderzoek, studie, opdrachtwerk tot een manier om te experimenteren. Reflectie kan worden gezien als een reactie op de eigen sterfelijkheid, de wens om zichzelf te vereeuwigen of iets na te laten aan toekomstige generaties. Het zelfportret blijft een momentopname waarmee de kunstenaar ons wil laten zien hoe hij/zij zichzelf ervaart en vooral, hoe hij/zij wil worden gezien. De kunstenaar neemt de rol van manipulator op zich en bepaalt wat wij mogen zien en hoeveel toegang wij krijgen tot de diepere lagen. Uit onderzoek blijkt dat slechts een paar seconden nodig zijn tijdens een ontmoeting, of deze nu in levenden lijve of via een beeldscherm plaatsvindt, om een oordeel te vellen. Het is dus essentieel om de juiste indruk te maken. Maar hoe bereik je dat? En is die eerste indruk altijd de juiste? In dit boek onderzoeken we zelfportretten door de eeuwen heen, van olieverfschilderijen tot digitale selfies. Wat kunnen we hiervan leren en hoe kunnen we dit toepassen in onze eigen presentaties?