Op 22 juni 2000 vond een tragisch incident plaats in het Beatrixpark in Schiedam, waarbij een meisje van tien jaar om het leven kwam. Haar elfjarige vriend overleefde het drama. De persoon die als hoofdverdachte werd aangemerkt, ontving op 8 maart 2002 van het Hof een straf van 18 jaar gevangenis plus TBS in hoger beroep.

Toch zijn er inmiddels sterke aanwijzingen dat deze persoon mogelijk niet schuldig is. Zou het kunnen dat hier sprake is van een gerechtelijke dwaling? Een grondige rechtspsychologische reconstructie, gebaseerd op hetzelfde dossier dat door de rechtbank en het Hof werd gebruikt, biedt een gedetailleerde analyse van het bewijs.

Uit de reconstructie blijkt dat de politie en het Openbaar Ministerie een onvolledig en eenzijdig dossier met tal van tegenstrijdigheden hebben overgelegd aan de rechtbank en het Hof. De zorgwekkende conclusie van deze reconstructie is dat de kans dat de veroordeelde onschuldig is, groter lijkt dan dat hij de werkelijke dader is. Dit zou betekenen dat niet alleen een mogelijk onschuldige man veroordeeld is tot een lange gevangenisstraf en TBS, maar ook dat de echte dader nog vrij rondloopt en opnieuw kan toeslaan.

De schrijver van dit werk is Prof.dr. P.J. van Koppen, een vooraanstaand onderzoeker bij het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving (NSCR) in Leiden, en hoogleraar Rechtspsychologie aan zowel de Universiteit Antwerpen als de Vrije Universiteit Amsterdam.