In zijn boek “De Tawl” duikt Philip Dröge in een vergeten hoofdstuk van de Nederlandse taalgeschiedenis. Gedurende drie eeuwen werd in de staten New York en New Jersey de Tawl gesproken, de Amerikaanse variant van het Nederlands. Dit was een overblijfsel uit de tijd dat New York nog Nieuw-Amsterdam heette en de Nederlandse taal onmisbaar was langs de oostkust van Amerika. Zelfs een Amerikaanse president, Martin Van Buren, sprak Nederlands. Het was pas in de twintigste eeuw dat het Neder-Amerikaans uit de mode raakte; in 1962 stierf de laatste spreker van dit unieke dialect. In “De Tawl” verkent historicus Philip Dröge al fietsend door de VS wat er nog rest van dit Nederlandstalige erfgoed. Het boek onthult een fascinerend verhaal over de Nederlandse wortels van woorden zoals ‘OK’ en ‘dope’, en behandelt onderwerpen als excentrieke rechters, slavernij, komieken en oplichters. Philip Dröge is niet alleen historicus, maar ook columnist en journalist, bekend van eerdere historische werken zoals “De schaduw van Tambora”, “Moresnet”, “Pelgrim” en “Moederstad”. Zijn werk verschijnt in verschillende kranten en tijdschriften, en hij is een veelgevraagde gastspreker en commentator op radio en televisie. Zijn boeken zijn vertaald in het Duits en Italiaans, en hebben nominaties ontvangen voor de Jan Wolkers Prijs en de Libris Geschiedenis Prijs.

Over “De schaduw van Tambora”: volgens Frank Westerman biedt het boek ‘verborgen vaderlandse geschiedenis met een vleugje spanning’. BNR Nieuwsradio prijst het als ‘een geweldige zoektocht naar onbekende vaderlandse geschiedenis’.

Over “Moresnet”: NRC noemt het ‘historische schakelvertelkunst van het hoogste niveau’, terwijl Stephan Sanders zegt dat het ‘als een sprookje leest, maar alles is waargebeurd’.

Over “Pelgrim”: NRC benadrukt Dröge’s oog voor intrigerende, minder bekende historische verhalen, en Het Parool merkt op dat het boek lezers veel plezier zal bezorgen.

Over “Moederstad”: Trouw roemt het boek als een geraffineerd verhaal met prachtige zinnen, en Historisch Nieuwsblad beschrijft het als een fascinerend verhaal, verteld met flair en subtiele ironie.