Op 8 maart 1942 capituleerde Nederlands-Indië voor het oprukkende Japanse leger. Ineke’s grootmoeder woonde in Bandoeng, Java, en toen ze de Japanse troepen de stad zag binnenkomen als ‘een gehavende, smerige rij die tot niets in staat leek’, voelde ze diepe schaamte over de overgave van Nederlands-Indië.

Ineke van der Wal vertelt: “Mijn grootmoeder was zich er toen nog niet van bewust dat de Japanse bezetters plannen hadden met haar: zijzelf, haar vier kinderen en haar echtgenoot werden als gijzelaars per schip naar Tokio gebracht, waar ze samen met vier andere Nederlandse gezinnen gevangen werden gehouden. Haar man, die hoofd was van het radiolaboratorium in Bandoeng, moest voor de vijand werken.”

“De tempel met de chrysanten” verhaalt over de ervaringen van de vijf Nederlandse gezinnen die in Tokio in twee huizen werden vastgehouden, en later op het platteland buiten Nagoya. Tweeëntwintig mensen onder huisarrest, afgesneden van de buitenwereld.

In deze tijd, waarin velen door corona aan huis gebonden zijn met kinderen die thuis les krijgen, is het beter voor te stellen hoe de situatie toen was. Tegenwoordig zijn er echter telefoon, internet en facetime. Hoe hield men het destijds vol zonder deze middelen, hoe hield men het gezin bijeen, en waaruit putte men moed? Er zijn al veel verhalen gepubliceerd over mannen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Azië dwangarbeid moesten verrichten voor de Japanse bezetters. Maar dat hele gezinnen — mannen, vrouwen en kinderen — naar Japan werden gebracht, is nauwelijks bekend. Dit is een boeiend verhaal over een onbekend hoofdstuk van de Tweede Wereldoorlog.