Venetië, ook wel bekend als La Serenissima, draagt de titel van de hoogst serene stad. Deze benaming dankt de stad aan haar welvaart, eeuwenlange onafhankelijke politieke positie en haar ongeëvenaarde schoonheid. Echter, achter de glans van voorspoed en kunst in deze lagunestad schuilt een zekere melancholie. Thomas Mann beschreef dit in zijn werk De dood van Venetië. Het boek De Zwarte Dood in Venetië onthult een andere kant van de stad, waar via de haven niet alleen rijkdom, maar ook onopgemerkt de Zwarte Dood werd geïntroduceerd. Twee pestuitbraken, die kort na elkaar plaatsvonden aan het einde van de zestiende en het begin van de zeventiende eeuw, maakten tienduizenden slachtoffers en lieten de stad leeg achter. Alleen door hun geloof konden de Venetianen het tij keren. Door te beloven nieuwe godshuizen te bouwen, hoopten ze de pandemie te bezweren. Bekende architecten, beeldhouwers en schilders zoals Palladio, Tintoretto, Bellini, Titiaan en Veronese werden gevraagd om ontwerpen in te dienen voor de kerken en hun interieurs. Dankzij royale donaties en aflaten konden de gebouwen snel worden gerealiseerd. Tegen het einde van 1630 was Venetië bevrijd van de pest en kreeg de stad haar beroemde silhouet met rijk gedecoreerde koepelkerken.