Wat houdt het in om een ‘soeverein volk’ te zijn? Welke onderlinge relaties tussen burgers en tussen het volk en het parlement liggen ten grondslag aan volkssoevereiniteit? En hoe verhoudt zich dit tot de interactie tussen meerdere volkeren en een parlement in een (con)federaal systeem waar een gezamenlijke volksvertegenwoordiging bestaat? Deze klassieke kwesties vragen om steeds dringendere antwoorden binnen een Europese context, zeker nu van het Europees Parlement in toenemende mate wordt verwacht dat het de Europese Unie democratisch legitimeert. De kernvraag van dit boek is namens wie het Europees Parlement de Unie legitimeert. Er lijkt nog geen sprake te zijn van een samenhangend Europees volk. In plaats daarvan verwijzen de Unieverdragen naar de vertegenwoordiging van ‘de burgers van de Unie’. Maar kan democratische legitimatie steunen op een vage term als ‘de burgers’? Door middel van rechtsvergelijking en de analyse van twee belangrijke historische debatten over (volks)soevereiniteit en (con)federalisme, zien we dat er veel te leren valt van Duitsland en de Verenigde Staten. Bijvoorbeeld dat (volks)soevereiniteit en (con)federalisme vaak op gespannen voet staan. Ook blijkt dat de structuur van de Europese Unie en de daarover gevormde theorieën wellicht minder nieuw zijn dan vaak wordt aangenomen. Het boek geeft antwoord op de centrale vraag door stapsgewijs drie theoretische modellen te ontwikkelen die de aard van de Europese Unie verduidelijken en inzicht geven in namens wie het Europees Parlement de Unie legitimeert.