Op een briefje dat aan de luier van een vondeling was bevestigd, stond de tekst ‘Dit kint hiet Willem’. Deze vondeling werd aan het einde van de vijftiende eeuw binnengebracht in het Heilige Geesthuis in Leiden. Oorspronkelijk diende het Heilige Geesthuis als opvang voor vondelingen, maar het groeide uit tot een toevluchtsoord voor arme weeskinderen en talrijke zwerfkinderen, bekend als ‘houkinderen’. Tijdens de Gouden Eeuw bood het imposante gebouw aan de Hooglandse Kerkgracht vooral onderdak aan honderden kinderen van immigranten. Hun ouders waren wevers die vanuit heel Europa naar Leiden waren getrokken. In de achttiende eeuw hadden de regenten van het Weeshuis hun handen vol aan problemen zoals weglopers, zwangerschappen, alcoholmisbruik en rebellie; niet alle weeskinderen waren brave Hendrikjes. Na een periode waarin wezen zelfs werden gedwongen om mee te vechten in de Napoleontische oorlogen of naar de kolonie in het Drentse Veenhuizen werden gestuurd, groeide in de tweede helft van de negentiende eeuw de kritiek op het kindonvriendelijke regime. De roman ‘Arme Marie’, geschreven door een voormalige godsdienstleraar uit het tehuis, zette deze kritiek in gang. Vijftig jaar geleden, toen wezen geen weeshuis meer nodig hadden, veranderde het Heilige Geesthuis zijn koers en begon zich in te zetten voor jongeren met opvoedingsproblemen. Dankzij het uitgebreide archief van het Heilige Geesthuis kon historicus Kees van der Wiel een boeiend en menselijk beeld schetsen van het leven en de uitdagingen van zowel bewoners als bestuurders. Dit prachtig geïllustreerde boek geeft een beschrijving van hoe het Heilige Geest- of Arme Wees- en Kinderhuis gedurende zeven eeuwen zorg heeft gedragen voor kinderen zoals Willem.