In het holst van de nacht, ergens boven de Sahara, klinkt de vraag door de intercom: Is er een dokter aan boord? In de pantry achterin het vliegtuig ligt een jonge Engelse vrouw van ongeveer twintig jaar. Ze heeft haar malariamedicatie slechts sporadisch ingenomen, voelt zich al dagen niet goed en heeft hoge koorts. Mijn diagnose is een verwaarloosde of niet herkende malaria of tyfus. We landen in Amsterdam en gaan direct naar het ziekenhuis. Tevreden ga ik terug naar mijn plek. Een halfuur later verschijnt de piloot. ‘Bent u zeker van de diagnose tyfus?’ vraagt hij. ‘Waarom?’ antwoord ik. ‘Omdat bij een tyfusdiagnose het vliegtuig en alle passagiers 24 uur in quarantaine moeten blijven volgens het protocol.’ ‘Nee, daar ben ik niet zeker van,’ haast ik me te zeggen. ‘Malaria lijkt waarschijnlijker.’ ‘Oké,’ zegt hij opgelucht, en hij keert terug naar de cockpit. Artsen kunnen zich zelfs op vakantie moeilijk onttrekken aan de verantwoordelijkheden van hun beroep. In noodsituaties is elke arts verplicht om, waar ook ter wereld, eerste hulp te bieden. Om te bepalen of er sprake is van een noodsituatie, moet de arts zelf een oordeel vellen. Lezers van het medische tijdschrift Medisch Contact deelden hun ervaringen met het arts-zijn tijdens vakanties. Hun soms treurige, soms humoristische verhalen zijn nu verzameld in dit boek.