Dit boek behandelt de doorbreking van natrekking vanuit een rechtsvergelijkend perspectief en vergelijkt vier verschillende rechtsstelsels. De besproken rechtsstelsels zijn het Duitse, Nederlandse, Belgische en Schotse stelsel, elk belicht in een afzonderlijk hoofdstuk. Voordat wordt ingegaan op manieren om natrekking te doorbreken, wordt eerst het criterium besproken dat bepaalt wanneer natrekking van toepassing is. Natrekking vindt plaats wanneer een object ‘duurzaam met het grondstuk is verenigd’. Of hieraan wordt voldaan, verschilt per rechtsstelsel, aangezien de objectieve maatstaven die dit criterium bepalen, per stelsel variëren. Hierdoor kan een object dat in het ene rechtsstelsel als onderdeel van het grondstuk wordt gezien, in een ander rechtsstelsel niet als zodanig worden beschouwd. Het vaststellen of een object tot de eigendom van een grondstuk behoort, is niet alleen relevant voor de koper van het grondstuk, maar ook bijvoorbeeld voor een hypotheekverstrekker. Na de bespreking van natrekking worden de manieren onderzocht waarop natrekking kan worden doorbroken. Door het doorbreken van natrekking valt het object niet langer onder de eigendom van het grondstuk. Dit kan zowel met als zonder fysieke scheiding van het object plaatsvinden. In het geval van doorbreking zonder fysieke scheiding ligt de nadruk op het beperkt zakelijke recht van opstal, waarbij wordt onderzocht of de rechten die de opstaller verkrijgt met betrekking tot de objecten waarvoor het opstalrecht is gevestigd, als eigendom kunnen worden beschouwd. Bij de doorbreking van natrekking door fysieke scheiding van het object, ligt de focus op het wegnamerecht.