Tussen het einde van de achttiende eeuw en het midden van de negentiende eeuw ondergingen de Nederlandse doopsgezinden ingrijpende veranderingen. Hun deelname aan de samenleving nam toe en hun religieuze identiteit evolueerde. Een belangrijke gebeurtenis was de oprichting van de ‘Algemeene Doopsgezinde Sociëteit’ in 1811. Deze organisatie zorgde voor de opleiding van predikanten voor de doopsgezinde gemeenten in Nederland en bood financiële steun aan minder welvarende gemeenten die moeite hadden om hun predikanten fatsoenlijk te betalen. Dit alles droeg bij aan de transformatie van de doopsgezinde gemeenschap tot een ‘respectabel kerkgenootschap’. In dit boek wordt de zogenaamde ‘doperse doorbraak’ in de periode 1800-1860 binnen de twaalf doopsgezinde gemeenten op het Groninger platteland belicht. De auteur onderzoekt ook hoe het verhaal van Groningen zich verhoudt tot de bredere doopsgezinde geschiedschrijving, die vooral een nationaal perspectief biedt. Het boek is een waardevolle bron van informatie voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van Groningen en de Groninger doopsgezinden, evenals voor diegenen die zich willen verdiepen in de negentiende-eeuwse Nederlandse kerkgeschiedenis en de rol van de doopsgezinden daarin.