Jacqueline van de Sande put uit haar eigen jeugd om te illustreren hoe (destijds nog ongediagnosticeerde) ADHD haar leven heeft beïnvloed. Ze wil begrip en inzicht creëren voor meisjes met ADHD, en benadrukt dat er niet één type ADHD-er bestaat. Het openlijk bespreken van dit onderwerp was ook een belangrijke drijfveer voor haar boek. Met een mix van humoristische en ontroerende verhalen weet ze een balans te vinden tussen luchtigheid en diepgang. Elk hoofdstuk heeft een centraal thema dat als leidraad dient. Hierin worden wetenschappelijk onderbouwde inzichten kort uitgelegd, met suggesties voor leraren en ouders over hoe met ADHD om te gaan. ADHD wordt vaak gezien als een jongensprobleem, terwijl het bij meisjes minder vaak wordt herkend en erkend. Meisjes krijgen vaak later dan jongens de diagnose, omdat ze minder verstorend gedrag vertonen, zowel thuis als op school. Ze zijn doorgaans minder ‘stuiterig’. Wanneer meisjes naar de middelbare school gaan, worden problemen vaak groter en zichtbaarder, omdat er meer van hun executieve functies wordt gevraagd, zoals plannen en organiseren. In de hulpverlening worden hun aandachtsproblemen vaak over het hoofd gezien, vooral omdat ze eerder met angst en depressie worden gediagnosticeerd. Gender speelt hierbij een rol. Sociale vaardigheden worden bij meisjes meer aangemoedigd, waardoor ze zich meer richten op verbinding. Ze willen graag bij de groep horen, terwijl jongens zich vaker moeten onderscheiden door individuele prestaties. Bovendien reageren meisjes en vrouwen sterker op reacties uit hun omgeving en ervaren ze sneller angst en depressie onder stress. Jacqueline kent uit eigen ervaring de impact van ADHD op het leven van meisjes. Als hulpverlener in de jeugdzorg en het basisonderwijs, en als moeder, heeft ze dagelijks met ADHD te maken. Veel meisjes en vrouwen zullen de beschreven ervaringen herkennen, en leraren en ouders kunnen met de adviezen betere communicatie en begrip tot stand brengen.