Op basis van de archieven van het Arbeidsbureau wordt voorzichtig geschat dat gedurende de Tweede Wereldoorlog zeker 2000 jongens en mannen uit de stad ‘s-Hertogenbosch, met een toenmalige bevolking van 50.000, gedwongen waren ver van hun thuisland voor de nazi’s te werken. Velen van hen keerden nooit terug. Degenen die wel terugkwamen, vaak pas maanden na het einde van de oorlog, spraken er later nauwelijks over. Hun kinderen weten dat ze, zelfs op latere leeftijd, bleven kampen met nachtmerries en trauma’s. Dit boek legt de oorlogservaringen van 27 inwoners van ‘s-Hertogenbosch vast, opgetekend door historicus en publicist Henk van der Linden. Het is het resultaat van anderhalf jaar diepgaand onderzoek en gesprekken met de kinderen, kleinkinderen, neven en nichten van deze mannen. Elk verhaal is gebaseerd op de ‘oral history’ en documenten die binnen de families bewaard zijn gebleven. Henk heeft met elke familie afzonderlijk verder gezocht naar aanvullende informatie. Soms bleek de harde werkelijkheid anders dan de mondelinge overlevering, wat het onderzoek bemoeilijkte. Ook stuitte men soms op onverklaarbare ‘lege plekken’ in de tijd. Dit boek is een uniek document dat laat zien wat ‘gewone’ mensen in oorlogstijd is overkomen en hoe dit hun nakomelingen beïnvloedde. Voorin het boek staan artikelen over het leven in ‘s-Hertogenbosch tijdens de oorlog en aan het einde enkele achtergrondverhalen over werken in oorlogstijd. Zo biedt het boek een helder beeld van het dagelijks leven in een middelgrote Nederlandse stad tijdens de oorlog. Maar bovenal dient het als een bescheiden monument voor een tot nu toe ‘vergeten’ groep oorlogsslachtoffers.