Het herdenken van de Tweede Wereldoorlog speelt een cruciale rol in de Nederlandse identiteit, waarbij ooggetuigenverhalen een speciale betekenis hebben. Maar hoe gaan we verder als deze ooggetuigen er niet meer zijn? Kunnen we onszelf een plek geven in een verhaal dat niemand zich persoonlijk kan herinneren? Liesbeth Hoeven gelooft van wel. Zij beschrijft de evolutie van de verhaalcultuur na Auschwitz als een dynamisch proces. De counterstories van Art Spiegelman, Anne Frank, Charlotte Salomon en Jochen Gerz staan centraal. De boodschap ‘Nooit meer Auschwitz’ roept de prangende vraag op hoe we deze verhalen kunnen behoeden voor de vergetelheid. Liesbeth Hoeven laat echter zien dat door te kijken naar de manier waarop verhalen worden verteld in herdenkingsplaatsen en herinneringskunst, we kunnen begrijpen hoe het verdergaande leven vorm krijgt na een onherroepelijk verlies. Deze benadering geeft een nieuwe wending aan het debat over herdenken.