In deze biografie geeft David Pinto op een eerlijke en leerzame manier inzicht in zijn leven. Ondanks dat hij als straf de met peper verrijkte urine van zijn moeder moest drinken, blijft zijn liefde voor haar ongeëvenaard. Dit laat zien dat hij zowel de harde, premoderne kanten van het leven kent als de onvoorwaardelijke liefde. Hoewel er straf was, zorgde zijn moeder ook voor eten, troost en steun wanneer dat nodig was, zo vertelt hij ons. Zijn zoektocht naar kennis voerde hem door heel Marokko en later, in Israël, hervond hij zijn rol als student en groeide uit tot een gewaardeerd docent, ondanks zijn heftige ervaringen als frontsoldaat tijdens de Zesdaagse Oorlog. Zijn leven in Nederland beschrijft hij op een boeiende en eigentijdse manier. Zijn seksuele verlangens en emoties worden zonder terughoudendheid gedeeld, waarbij hij zijn kwetsbaarheden en tekortkomingen zonder schroom blootlegt.

Dit is bijzonder opmerkelijk voor een Marokkaanse Jood van analfabete ouders.

Het levensverhaal zet aan tot nadenken: waarom slagen slechts enkele Marokkanen erin succesvol te worden, en dan vaak pas nadat ze hun geboorteland hebben verlaten? Pinto maakt dit duidelijk en samen met zijn avonturen biedt dit voldoende reden om het boek aan te schaffen.

Paul Cliteur merkt op dat Pinto in dit boek een boeiende verteller van zijn eigen levensverhaal is. Hij schrijft beknopt en onderhoudend, zonder zichzelf mooier voor te doen dan hij is.

Voor mij heeft het veel betekend in mijn begrip van Pinto, Marokko en het Jodendom, en ik denk dat ik nu ook meer begrijp van Nederland.

Wim van Rooy: Ondertussen heeft deze veelzijdige auteur tientallen boeken geschreven en was zijn invloed overal groot, zo niet indrukwekkend. Pinto staat bekend om zijn standvastigheid en sterke karakter.

Hij belichaamt een combinatie van Berberse moed en de joodse honger naar kennis: een gelukkige combinatie die hem van laag naar hoog bracht, van semi-analfabetisme naar een academische loopbaan.