Historici beschouwden egodocumenten lange tijd als ‘de gevaarlijkste van alle bronnen’ vanwege hun subjectieve aard. Met de verbreding van de geschiedwetenschap naar nieuwe thema’s, zoals de ontwikkeling van zelfidentiteit, is die persoonlijke invalshoek echter zelf onderwerp van studie geworden en zijn deze teksten voor het eerst grondig onderzocht. Dit heeft geleid tot zowel een verdieping als een verbreding van het onderzoek. Tegenwoordig worden niet alleen de literaire meesterwerken van het ‘genre’ geanalyseerd, maar ook autobiografieën en dagboeken van ‘gewone’ mensen, mannen en vrouwen, volwassenen en kinderen, afkomstig uit diverse sociale lagen. Hierdoor is het beeld van egodocumenten verschoven van intieme, openhartige documenten bij uitstek naar teksten met een ambivalent karakter. Deze teksten bouwen voort op verschillende tradities en zijn geschreven vanuit een scala aan emoties, die soms meer vragen oproepen dan ze beantwoorden. Deze zwakte is tevens hun kracht. Uit de verschillende bijdragen in deze bundel – een themanummer van het Tijdschrift voor Sociale en Economische Geschiedenis – blijkt duidelijk dat deze bronnen in staat zijn om nieuwe onderzoeksvragen op te roepen.