Elise van Calcar wordt door haar tijdgenote Wilhelmina Drucker gekarakteriseerd als een krachtige en resolute vrouw, die geen tegenspraak duldt en slechts met moeite tegenargumenten aanhoort. Ze wist de mensen om haar heen te domineren, zo niet te intimideren, en haar vastberaden wil verplaatste bergen. Van Calcar (1822-1904) was een bekende persoonlijkheid in haar tijd, die als schrijfster, pedagoge, feministe en spiritualiste haar ideeën onder de aandacht van het Nederlandse publiek bracht. Ze was standvastig in haar opvattingen en duldde geen tegenspraak. Gedurende haar lange leven schreef ze tientallen boeken en lanceerde ze haar eigen tijdschriften. Ze introduceerde Fröbels ideeën in het kleuteronderwijs en speelde een actieve rol in het debat over feminisme. Ze benadrukte de noodzaak van beroepsonderwijs voor meisjes en bekritiseerde de achterhaalde huwelijkswetgeving. Al op jonge leeftijd was ze gefascineerd door het idee van een leven na de dood en werd ze een centrale figuur in de opkomende spirituele beweging in Nederland. Dit uitgebreide onderzoek van Annette Faber schetst een boeiend portret van deze gedreven en fascinerende vrouw.